W krajach gdzie realizowane są programy powszechnych szczepień przeciw pneumokokom obserwujemy również mniej wizyt lekarskich oraz mniej przepisywanych antybiotyków. Innym przykładem walki z antybiotykoopornością są szczepienia przeciw grypie. Co prawda grypa to choroba wywołana przez wirusy i nie powinna być leczona antybiotykami. Szczepionka 5w1, inaczej szczepionka 5-walentna, jest szczepionką skojarzoną. Oznacza to, że w jednym preparacie zostały połączone szczepienia zapobiegające kilku chorobom. Skorzystanie z produktu jest odpłatne, choć szczepionka uodparnia na choroby z obowiązkowego schematu szczepień ochronnych. Przed jakimi chorobami chroni szczepionka 5w1 i kiedy ją wybrać? Dr Paweł Grzesiowski, immunolog i ekspert Naczelnej Izby Lekarskiej był gościem programu Newsroom. Lekarz wytłumaczył, jak długo utrzymuje się odporność na COVID-19 po łagodnym i ciężkim przebiegu choroby oraz powiedział, kiedy najlepiej zaszczepić się przeciwko koronawirusowi SARS-CoV-2, gdy uległo się zakażeniu. \\- Nie ma jednoznacznego stanowiska co do powtórnej infekcji Szczepienie na ospę jest zalecane każdej osobie, która nie chorowała na ospę. Jest ono bezpłatne i obowiązkowe do 12 roku życia w przypadku dzieci, które znajdują się w grupie ryzyka ciężkiego przebiegu ospy. W grupie ryzyka znajdują się: chorzy na białaczkę; osoby z niedoborami odporności; osoby przed leczeniem osłabiającym Zadbaj o ochronę przeciwko COVID-19. Szczepienie chroni przed ciężkim przebiegiem choroby. Od ręki możesz przyjąć szczepionkę w blisko 8 tysiącach punktów szczepień, które działają w różnej formie (stacjonarnej, wyjazdowej, mobilnej). Zarejestruj się na szczepienie przez: Internetowe Konto Pacjenta Dobra pogoda to też okres, kiedy Polacy chętnie grillują - czy warto zwrócić też wtedy uwagę na to co jemy i pijemy? Szczepienie przeciw COVID-19, jak i każde inne, nie wyklucza nas z normalnego życia. Tak więc, można wyjechać po szczepieniu nad morze czy jezioro. Miesiąc później Rada Medyczna zarekomendowała podanie dawki przypominającej szczepionki przeciw COVID-19 wszystkim pełnoletnim osobom. Do opinii tej nawiązał wiceminister zdrowia Waldemar Kraska: - Od 2 listopada chcemy rozszerzyć szczepienie dawką przypominającą dla wszystkich powyżej 18. roku życia - poinformował 25 października. Hkwtd. Fot: Hero Images / Szczepienia - bez względu na to czy obowiązkowe czy zalecane - stanowią najlepszą formę ochrony przed wieloma chorobami. Na co i kiedy należy zaszczepić dziecko, aby oszczędzić mu poważnych problemów ze zdrowiem? Szczepienia zaliczane do obowiązkowych są bezpłatne i finansuje je Ministerstwa Zdrowia. Do tej grupy należą szczepienia przeciw: gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (wzw B), błonicy, tężcowi i krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae typu B (Hib), odrze, śwince, różyczce, pneumokokom, ospie wietrznej (w grupach ryzyka). Pierwsze szczepienie dziecko dostaje jeszcze przed opuszczeniem oddziału noworodkowego. Szczepi się je przeciwko gruźlicy i wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Warto pamiętać, że szczepienia obowiązkowe wykonuje się do 19 roku. Mogą z nich skorzystać także osoby dorosłe, które ze względu na wiek czy chorobę znajdują w grupie ryzyka lub są szczególnie narażone na kontakt z groźnymi patogenami, np. lekarze czy studenci medycyny. Obowiązkowe, ale... Mimo że szczepienia są obowiązkowe to rodzić ma prawo nie wyrazić zgody na podanie dziecku szczepionki. Osoby, które podejmują taką decyzję muszą się liczyć z tym, że narażają dziecko nie tylko na rozwój poważnej choroby, ale także wystąpienie powikłań, które niejednokrotnie są dużo groźniejsze niż sama choroba. Warto pamiętać, że brak szczepień może utrudnić zapisanie dziecka do przedszkola publicznego. Coraz więcej placówek wymaga od rodziców okazania dowodu, że dziecko otrzymało odpowiednie szczepienia i nie będzie stanowiło zagrożenia dla innych dzieci. Więcej na ten temat przeczytacie w naszym materiale: Warszawa: miejsce w żłobku dostaną tylko zaszczepione dzieci Dlaczego warto szczepić dziecko? Dowiesz się tego z filmu: Zobacz film: Lista szczepień obowiązkowych Źródło: 36,6 Program Szczepień 2020 Program Szczepień Ochrony co roku ogłasza Główny Inspektorat Sanitarny. W tym roku w zaleceniach pojawiły się drobne zmiany. W przypadku "Szczepień zalecanych” przy szczepieniu przeciwko grypie uznano, że dziecku można podać tzw. donosową atenuowaną szczepionką. W punkcie „Informacje uzupełniające – zasady szczepień przeciwko wybranym chorobom zakaźnym” dokładnie określono zasady podawania szczepionek przeciwko odrze, śwince i różyczce. Specjaliści zalecają, aby dawkę szczepienia podstawowego podać między 13.–15. miesiącem życia. Wcześniejsza ustalenia zalecały zaszczepić dziecko w 13. miesiącu życia. Natomiast dawki uzupełniające należy podać kolejno: w 6. roku życia u dzieci urodzonych po 31 grudnia 2014 roku w 10. roku życia u dzieci urodzonych po 31 grudnia 2010 roku W przypadku dzieci, które przyszły na świat między 1 stycznia 2011 r. a 1 stycznia 2015 r., które mają teraz 7, 8 lub 9 lat szczepienie uzupełniające przeciwko odrze, śwince i różyczce powinny otrzymać w 10. roku życia. Szczepienie po antybiotyku? Nie ma bezpośrednich przeciwwskazań do wykonania takiej czynności. Należy jednak pamiętać, że antybiotykoterapia osłabia organizm, więc zaaplikowanie szczepionki może wywołać różne reakcje w organizmie, które normalnie nie występują. Szczególnie narażone są na to małe dzieci. Zażywanie antybiotyku przy szczepieniu nie jest zakazane, ale wielu lekarzy proponuje wstrzymać się ze szczepieniem na pewien okres po zakończeniu zażywania antybiotyku. spis treści 1. Szczepienie po kuracji antybiotykowej 2. Wpływ antybiotyku i szczepionki na organizm 1. Szczepienie po kuracji antybiotykowej Wyróżniamy kilka typów szczepionek. Mogą to być szczepionki atenuowane tj. zawierające żywe, o niskiej zjadliwości drobnoustroje chorobotwórcze, ale również dostępne są szczepionki z martwymi drobnoustrojami, ich fragmentami (np. kapsuła wirusa) – tzw. szczepionki inaktywowane lub też anatoksyny, czyli toksyny chorobotwórcze o niskiej zjadliwości. Szczepionki mogą być także podawane w różnej postaci, dożylnie, podskórnie czy doustnie. Niezależnie od sposobu podania czy składu szczepionki, ich zadaniem jest wytworzenie odporności organizmu na drobnoustroje. Jak wiadomo kuracja antybiotykowa, szczególnie długotrwała, może wpływać na osłabienie układu odpornościowego. Dlatego też nie zaleca się wykonywania szczepienia w trakcie kuracji antybiotykowej czy po zakończeniu stosowania antybiotyku. Nie jest to jednak bezwzględnie przeciwwskazane. Zobacz film: "Choroby serca najczęstszą przyczyną zgonów Polaków" Kiedyś w wykazie szczepień, przy których bezwzględnym przeciwwskazaniem była antybiotykoterapia, były szczepionki: szczepionka przeciw chorobie Heinego – Medina, szczepionka przeciw tężcowi, szczepionka przeciw odrze, śwince i różyczce, szczepionka przeciw Haemophilus influenze typu B, szczepionka przeciw wirusowi zapalenia wątroby typu B. Obecnie jednak leczenie antybiotykami zostało wykreślone z przeciwwskazań do zastosowania tych szczepionek. 2. Wpływ antybiotyku i szczepionki na organizm Szczepionki nie powinny być podawane przy osłabionym systemie odpornościowym, bowiem same obniżają odporność organizmu bezpośrednio po ich zaaplikowaniu. Antybiotyki to leki, które także w pewien sposób działają na osłabienie układu odpornościowego. Potencjalnie mogące pojawić się powikłania przy łącznym zastosowaniu antybiotyku i szczepionki są bowiem reakcją indywidualną organizmu. Układ odpornościowy dzieci, szczególnie tych najmniejszych – noworodków, niemowlaków, działa mniej sprawniej niż dorosłego człowieka. Antybiotyki u dzieci po antybiotyku mogą spowodować silne osłabienie systemu odpornościowego, co sprzyja zapadaniu na różnego rodzaju infekcje. Dlatego też zaleca się, aby na okres 6-8 tygodni od zakończenia kuracji antybiotykowej wstrzymać się z podawaniem jakiejkolwiek szczepionki. Po zastosowaniu szczepionki czasami mogą pojawić się miejscowe lub ogólne działania niepożądane. Zalicza się do nich powiększenie węzłów chłonnych, lekka gorączka, złe samopoczucie, osłabienie, bóle głowy i mięśni czy wysypki. Mogą pojawić się także groźne powikłania tj. niepożądane odczyny poszczepienne (NOP), jak zapalenie mózgu, posocznica, zapalenie ślinianek, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i inne. Chociaż nie wykazano, iż antybiotyki wpływają na ich pojawienie się, to mogą one w niekorzystnych warunkach dla organizmu sprzyjać ich wystąpieniu. Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy Przeciwwskazania do szczepienia pojawiają się najczęściej w wyniku różnych sytuacji zdrowotnych pacjentów. Dla zdecydowanej większości populacji, szczepionki stanowią bezpieczną i efektywną metodę profilaktyki chorób infekcyjnych. Jednak niektórych pacjentów, szczepienia mogą być nieskuteczne lub stanowią ryzyko pogorszenia stanu zdrowia. Jakie są przeciwwskazania do wykonywania szczepień? W jakich sytuacjach szczepienie powinno zostać odroczone? Czy wszystkich rodzajów szczepionek dotyczą takie same przeciwwskazania? Przeciwwskazania do szczepień mogą wynikać z różnych przyczyn. Osłabienie odporności, które uniemożliwia uniemożliwiającego wytworzenie odpowiedzi na szczepienie, nasilone działania niepożądane po poprzednim podawaniu szczepionek, ryzyko negatywnego wpływu szczepionki na stan zdrowia to tylko niektóre przykłady sytuacji, w których stosowanie szczepień może być przeciwwskazane. Omawiając przeciwwskazania do szczepień, należy podkreślić, że u każdego pacjenta mają one charakter indywidualny. Przeciwwskazania mogą dotyczyć szczepień za pomocą konkretnego preparatu, określonej grupy szczepionek lub wszystkich szczepień ogólnie. Spis treściPrzeciwwskazania do szczepienia a rodzaje szczepionekCzasowe i trwałe przeciwwskazania do szczepieniaPrzeciwwskazania do szczepienia a ciąża Przeciwwskazania do szczepienia a rodzaje szczepionek Szczepienia ochronne to najskuteczniejsza forma zapobiegania wielu chorobom zakaźnym. Stanowią one dużą grupę wyrobów medycznych o różnym składzie i mechanizmie działania. Celem wykonywania szczepień ochronnych jest wywołanie odporności organizmu przeciwko określonym drobnoustrojom. Szczepionka umożliwia „rozpoznanie” czynnika infekcyjnego przez układ odpornościowy, a następnie jego „zapamiętanie” i wytworzenie odpowiedzi obronnej. W przypadku powtórnego kontaktu z tym czynnikiem dochodzi do jego szybkiego zwalczenia. Choć ostateczny efekt działania szczepionek jest podobny, każda szczepionka posiada inny skład. Najważniejszym składnikiem szczepionki są elementy swoiste dla danego drobnoustroju, które pozwalają wywołać celowaną odpowiedź obronną. W przypadku niektórych szczepionek są to żywe drobnoustroje, pozbawione właściwości chorobotwórczych (unieszkodliwione, tzw. atenuowane). Szczepionki mogą również zawierać martwe drobnoustroje, a także ich fragmenty. Niektóre szczepionki powstają na bazie antygenów, czyli pojedynczych cząsteczek (białek, cukrów) charakterystycznych dla danego drobnoustroju. Szczepionki mogą również zawierać anatoksyny, czyli unieszkodliwione toksyny produkowane przez dany czynnik zakaźny. Główny składnik każdej szczepionki musi być nieszkodliwy dla organizmu człowieka, a jednocześnie zdolny do pobudzenia odpowiedzi układu odpornościowego. Czy rodzaj i skład szczepionki mają związek z przeciwwskazaniami do szczepienia? Zdecydowanie tak. Najwięcej obostrzeń obowiązuje w przypadku stosowania tzw. szczepionek żywych. Preparaty te zawierają unieszkodliwione drobnoustroje, które w zdrowym organizmie nie mają możliwości wywołania aktywnego zakażenia. Istnieją jednak schorzenia, w których układ odpornościowy jest trwale lub czasowo zahamowany, a odporność człowieka – osłabiona. Wówczas szczepionki zawierające żywe drobnoustroje nie powinny być stosowane. Przykłady szczepionek żywych to BCG (gruźlica), MMR (odra, świnka, różyczka) oraz VZV (ospa wietrzna i półpasiec). Szczepionki „nieżywe”, zawierające martwe drobnoustroje lub ich fragmenty, nie niosą ryzyka wywołania aktywnej choroby nawet w przypadku upośledzenia odporności. Jednak również w tej grupie szczepionek istnieją określone przeciwwskazania, związane z nadwrażliwością na składniki szczepionki lub ryzykiem braku wywołania odpowiedzi obronnej. Czasowe i trwałe przeciwwskazania do szczepienia U niektórych pacjentów, przeciwwskazania do szczepienia mają charakter czasowy – są uwarunkowane aktualnym stanem zdrowia i nie wykluczają możliwości wykonania szczepienia w przyszłości. W niektórych przypadkach, przeciwwskazania do szczepień mogą obowiązywać dożywotnio. Powikłania po szczepionce Jednym z najczęstszych przeciwwskazań do szczepienia są ciężkie powikłania obserwowane po poprzednich szczepieniach. Dotyczy to w szczególności anafilaksji, czyli poważnej reakcji nadwrażliwości, obejmującej układ oddechowy, układ krążenia, skórę i przewód pokarmowy. Reakcja anafilaktyczna po podaniu jednej dawki szczepionki jest przeciwwskazaniem do podawania kolejnych dawek tego preparatu. Po wystąpieniu anafilaksji należy dążyć do ustalenia, który składnik szczepionki ją wywołał. Substancje odpowiedzialne za reakcję anafilaktyczną po szczepieniu to najczęściej: białko jaja kurzego, żelatyna lub drożdże. Po zidentyfikowaniu czynnika, który wywołał anafilaksję, nie należy stosować innych szczepionek zawierających ten sam składnik. Warto również podkreślić, że anafilaksja jest jednym z niewielu powikłań poszczepiennych, które mogą stanowić przeciwwskazanie do innych szczepień. Znacznie częściej obserwowane, łagodne powikłania po szczepieniu (gorączka, uczucie rozbicia, wysypka, ból głowy, biegunka), nie stanowią przeciwwskazania do kolejnych szczepień. Również inne choroby alergiczne lub uczulenia na substancje, które nie wchodzą w skład szczepionki, nie są przeciwwskazaniem do wykonywania szczepień. Choroby infekcyjne Najczęstszą przyczyną konieczności czasowego odroczenia szczepienia są ostre choroby infekcyjne. W przypadku występowania infekcji, kwalifikacja do szczepienia jest uzależniona od stanu pacjenta. Choroby infekcyjne przebiegające łagodnie i z niewielką gorączką (przykładowo – łagodne przeziębienie, biegunka) nie są przeciwwskazaniem do wykonania szczepienia. W przypadku nasilonych objawów infekcji (grypa, angina), wysokiej gorączki lub ciężkiego stanu pacjenta, zwykle zaleca się przesunięcie szczepienia o kilka tygodni. Antybiotyki Warto również wiedzieć, że stosowanie antybiotyków nie jest bezwzględnym przeciwwskazaniem do szczepienia. Pacjent w dobrym stanie ogólnym może zostać zaszczepiony niezależnie od zażywania antybiotyku. Zaburzenia funkcji układu odpornościowego Warunkiem skuteczności szczepienia jest odpowiedni stan układu odpornościowego, który umożliwia wytworzenie odporności poszczepiennej. Choroby prowadzące do osłabienia układu odpornościowego mogą stanowić przeciwwskazanie do wykonywania szczepienia. Należy o tym pamiętać zwłaszcza w przypadku tzw. szczepionek żywych, które u pacjentów z upośledzoną odpornością mogą wywoływać niepożądane skutki. Zaburzenia funkcji układu odpornościowego mogą uniemożliwić odpowiedź na szczepienie. Osłabienie układu immunologicznego może mieć różne przyczyny. Poważne zaburzenia odporności mogą wystąpić u pacjentów chorujących na nowotwory, zarówno w przebiegu ich choroby, jak i wskutek jej leczenia (np. u pacjentów w trakcie chemioterapii). Przeciwwskazaniem do szczepienia są jedynie aktywne procesy nowotworowe. Pacjenci wyleczeni z chorób nowotworowych mogą być szczepieni pod warunkiem zachowania funkcji układu odpornościowego. Osłabienie układu odpornościowego może być skutkiem długotrwałego leczenia immunosupresyjnego, stosowanego w chorobach autoimmunologicznych lub po przeszczepieniu narządów. Niektóre niedobory odporności mogą mieć charakter wrodzony (tzw. pierwotne niedobory odporności). Inną przyczyną niewydolności układu immunologicznego jest zakażenie wirusem HIV. Należy jednak podkreślić, że opisane schorzenia nie są bezwzględnym przeciwwskazaniem do wykonywania wszystkich szczepień. Kwalifikacja pacjenta do szczepienia zależy od jego aktualnego stanu układu odpornościowego, a także rodzaju stosowanej szczepionki. Choroby przewlekłe Czy choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca, astma, nadciśnienie tętnicze lub choroba wieńcowa są przeciwwskazaniem do szczepień? W większości przypadków nie. Pacjenci chorujący przewlekle są zwykle bardziej podatni na ciężkie powikłania chorób zakaźnych, dlatego stosowanie szczepień ochronnych jest u nich tym bardziej wskazane. Wyjątek stanowią schorzenia nowotworowe oraz wymagające leczenia immunosupresyjnego. Przeciwwskazaniem do szczepienia pacjenta z chorobą przewlekłą jest również niedawne pogorszenie stanu pacjenta, wywołane zaostrzeniem choroby. W takim przypadku należy najpierw dążyć do ustabilizowania stanu pacjenta, a szczepienie odroczyć o kilka tygodni. Czasowym przeciwwskazaniem do wykonywania szczepień są również niektóre interwencje medyczne. Zasada ta dotyczy przede wszystkim szczepionek żywych. W przypadku podania jednej dawki szczepionki żywej, kolejne szczepienie taką szczepionką można wykonać najwcześniej po upływie czterech tygodni. Szczepionek żywych nie należy także stosować przez pewien czas (zwykle kilka miesięcy) po wykonaniu transfuzji krwi lub stosowaniu preparatów krwiopochodnych. Tego typu preparaty mogą zawierać gotowe przeciwciała, które są zdolne do neutralizowania składników szczepionki i osłabienia odpowiedzi na szczepienie. Przeciwwskazania do szczepienia a ciąża Szczepienia ochronne w okresie ciąży to złożone zagadnienie. Niektóre szczepienia są u kobiet ciężarnych zalecane, inne natomiast – bezwzględnie przeciwwskazane. Połączenie krwiobiegów matki i płodu w łożysku umożliwia przekazywanie ochronnych przeciwciał od matki do dziecka. Przeciwciała matczyne są jednym z fundamentów odporności płodu, którego własny układ odpornościowy jest jeszcze niedojrzały. Z tego powodu, kobietom planującym ciążę zaleca się wykonanie lub uzupełnienie pełnego cyklu szczepień ochronnych. W trakcie ciąży można również bezpiecznie wykonać szczepienia za pomocą szczepionek nieżywych oraz inaktywowanych. Kobietom ciężarnym zaleca się przede wszystkim wykonanie szczepienia przeciwko grypie oraz krztuścowi. W okresie ciąży, bezwzględnie przeciwwskazane są szczepienia z wykorzystaniem szczepionek żywych (ospa wietrzna, odra, świnka, różyczka). Tego rodzaju szczepionki mogą wiązać się z ryzykiem wywołania aktywnego zakażenia u płodu. Stosowanie szczepionek żywych jest przeciwwskazane zarówno podczas ciąży, jak i w okresie bezpośrednio ją poprzedzającym (1-3 miesiące). Warto natomiast podkreślić, że zdecydowana większość szczepionek może być stosowana w okresie laktacji. Zgodnie z zaleceniami Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób, jedyną szczepionką bezwzględnie przeciwwskazaną w okresie karmienia piersią jest szczepionka przeciwko żółtej febrze. Czytaj też: Powikłania po szczepieniu – przyczyny, rodzaje, profilaktyka Środa, 19 maja 2021 (18:41) Zalecane jest podanie drugiej dawki szczepionki Comirnaty przeciw Covid-19 po upływie co najmniej trzech tygodni od pierwszej - przekazał PAP w środę Pfizer Polska. PAP zapytała koncern o doniesienia na temat wydłużania w niektórych krajach czasu między podaniem dawek szczepionki, a także o to, czy firma prowadzi własne badania wpływu zmiany odstępów między zastrzykami na skuteczność preparatu. Biuro prasowe Pfizer Poska przekazało, że zgodnie z zapisem umieszczonym w charakterystyce szczepionki Comirnaty producent zaleca podanie drugiej dawki preparatu po upływie 3 tygodni od pierwszej dawki. Osoby, które otrzymały pierwszą - jak wskazano - powinny otrzymać drugą, aby ukończyć cykl szczepienia. Firma podnosi, że zalecenia dotyczące alternatywnych schematów dawkowania pozostają w kompetencji organów odpowiedzialnych za służbę zdrowia i mogą uwzględniać rekomendacje wynikające z potrzeb zdrowia publicznego. Jako firma biofarmaceutyczna, działająca w branży wysoko regulowanej, nasze stanowisko jest oparte na treści charakterystyki produktu leczniczego i na wskazaniach uzgodnionych z organami regulacyjnymi oraz na danych pochodzących z naszych badań fazy 2/3 - wskazał koncern. W informacji dla PAP podano, że badanie fazy 3, prowadzone przez Pfizer i BioNTech nad szczepionką przeciw Covid-19, zostało zaprojektowane w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności szczepionki po podaniu dwóch dawek w odstępie 21 dni. Bezpieczeństwo i skuteczność preparatu nie były oceniane w przypadku innych schematów dawkowania, ponieważ większość uczestników badania otrzymała drugą dawkę w czasie określonym w założeniach badania - przekazano. I chociaż decyzje dotyczące alternatywnych schematów dawkowania pozostają w kompetencji organów odpowiedzialnych za służbę zdrowia, Pfizer uważa, że jest niezwykle ważne, aby organy służby zdrowia prowadziły nadzór nad wszelkimi alternatywnymi schematami podawania preparatu oraz upewniły się, że każdy zaszczepiony otrzymał maksymalną możliwą ochronę, co oznacza uodpornienie dwoma dawkami szczepionki - podkreślono. W charakterystyce produktu leczniczego szczepionki Comirnaty wskazano, że jest ona podawana domięśniowo po rozcieńczeniu jako cykl dwóch dawek (0,3 ml każda) w odstępie co najmniej 21 dni. Dowody na skuteczność szczepionki oparte są na badaniach, w których dawki podawane były w odstępie od 19 do 42 dni. W Polsce na mocy publikowanych przez Ministerstwo Zdrowia schematów szczepień, od poniedziałku 17 maja 2021 r. dopuszcza się podawanie szczepionki mRNA Comirnaty od Pfizera w schemacie dwudawkowym przy zachowaniu odstępu od 35 dni (nie dłużej niż 42 dni). Wcześniej schemat mówił o szczepieniu z zachowaniem odstępu w granicach 6 tygodni. Włoski dziennik "Corriere della Sera" podał we wtorek, że jeśli przerwa między pierwszą a drugą dawką szczepionki Pfizer wynosi trzy miesiące, to organizm produkuje trzy razy więcej przeciwciał niż w przypadku, gdy podaje się je co trzy tygodnie. Gazeta wyjaśnia, że takie są wyniki najnowszych badań, które zostaną wkrótce opublikowane w jednym z prestiżowych pism naukowych. Nieoficjalnie wiadomo, że odkrycia tego dokonali brytyjscy badacze. Trzykrotny wzrost odporności dotyczy według nich przede wszystkim osób starszych. W styczniu br., brytyjski minister zdrowia Matt Hancock mówił, że z danych, jakimi dysponuje rząd Wielkiej Brytanii, wynika, że decyzja o zwiększeniu do 12 tygodni odstępu między podaniem pierwszej i drugiej dawki szczepionki przeciw COVID-19 firm Pfizer/BioNTech była słuszna. Na początku roku pojawiały się też informacje w europejskich mediach, że władze niektórych krajów zastanawiają się nad podawaniem obywatelom tylko jednej dawki szczepionki Pfizer/BioNTech, zamiast zalecanych przez producenta dwóch. W ten sposób chciałyby zaszczepić większą liczbę osób. Europejska Agencja Leków (EMA) akcentowała wówczas, że w celu uzyskania pełnej ochrony przed Covid-19 należy przestrzegać maksymalnego odstępu 42 dni między pierwszą a drugą dawką.

kiedy na szczepienie po antybiotyku